تاجزاده: برای جلوگیری از استقرار دیکتاتوری مطلقه فردی در انتخابات نمایشی و غیرآزاد دوازدهم اسفندماه شرکت نمی کنم و رأی نمی دهم

فخرالسادات محتشمی‌پور در آستانه عاشورای حسینی، در نامه‌ای به همسرش، سید مصطفی تاج‌زاده، به مرور خاطرات دو عاشورای گذشته پرداخت و با یادآوری حمله و هجوم به عزاداران حسینی در سال ۸۸ و نیز اعتراض منجر به بازداشت خود او به همراه خانواده نوری‌زاد در عاشورای ۸۹، نوشت:

سلام خورشید خانه بی خانه خدایم!

عاشورا دیگرباره در راه است می بینی؟؟؟

انگار همین دیروز بود که تو در اندورنی دوالف عزادار بودی و ما در بیرونی اش سیاه پوش!!! همین دیروز حمله و هجوم به عزاداران حسینی و گلوله نشاندن بر سینه عزاداری که خود برادر شهید بود و پرتاب آن دیگری از روی پل هوایی و زیر گرفتن آن سه دیگر!

آری انگار همین دیروز بود بهت ما از آرامش نجیبانه میرمان که خونِ کشته فتاده به هامونش را رنگین تر از خون دیگر شهدا ندانست و حیرتمان از خونسردی راننده مزدوری که کرامت انسانی را با پیکره انسان، یک جا زیرگرفت و فعانمان از یتیمی دخترک خردسالی که تا دیروز آن روز شوم با مادربزرگ پای روضه حضرت رقیه می نشست و گوشواره های به سرقت رفته را تجسم می کرد! و عاشورا را واژه به واژه هجی می کرد تا روز اول دبستان برسد و دیکته شود به او درس های مکتب حسین!

انگار همین دیروز بود مردهمیشه حاضر زندگی پرفراز و نشیب من! همین دیروز پرهیاهوی تعزیه گردانان دغل. دیروز بهت ما و فغان جگرسوختگان در صحرای کربلا!

عاشورا دگر باره در راه است می بینی یاردلنواز؟؟؟

انگار همین دیروز بود که خبر ممنوع الملاقاتی مانند پتک بر سرمان فرود آمد و سخت بود باورش که بعد از ماه ها قرنطینه و محرومیت از حقوق حالا فشاری تازه از جانب گروه به رسمیت شناخته شده فشار بر تو و برما هبه می شود در آستانه ماه حرام و ماه حرام که رسید من رخت های مشکی تو را از لای بقچه ها بیرون کشیدم تا برسانمش به تو برای برپاداشتن عزای حسین(ع). و ماه عزا که رسید پرچم سیاه ماتم را در خانه دل برکشیدم و آهی از نهاد برآمد همراه با نوای هیهات من الذلة! ماه حرام که رسید خبرهای بد هم با آن می آمد گفته بودی که روزه داری را آغاز می کنید به اعتراض اما اعتصاب غذا؟! باورمان نمی آمد که نتوانی بازداری هم نشین و هم راز ماه های تنهایی را از آن!

ماه حرام آمد و ماه عزا و ماتم حسینی و ما روضه ها داشتیم در دل و اشک ها بر چشم و خونین جگر بودیم با یاد ستم به فرزند فاطمه (س) و علی (ع) و ستم به فرزندان و اصحاب حسین از دیروز تا امروز و داستان نینوا و داستان قافله اسرا و داستان زینب، قهرمان کربلا آنی از نظرمان دور نمی شد.

ماه حرام آمد و ماه عزای حسینی و دل های عزادار ما را التهابی دیگر نیز فراگرفته بود. روزه داری تو و اعتصاب غذای هم راز و هم نشین ماه های تنهایی و بی خبری و بی خبری و بی خبری و کابوس هولناک روز واقعه. این همه بود که ما را ظهر عاشورا کشاند مقابل زندان درست در چند قدمی اقامتگاه شما که عزاخانه ای بی روضه خوان و بی منبری بود که خود روضه مجسم بودید. همراه خانواده نوری زاد شدم برای خواندن زیارت عاشورا به نیت ختم به خیر شدن آن روز که بیم بدخبری دلمان را به آشوب می کشاند. دل ما همسران بی خبر از آن سوی دیوارهای بلند و فرزندانمان را و کل خاندان هم اتاقی نیمه مدهوش تو براثر نخوردن و نیاشامیدنی ارادی و به اختیار!

کشانده شدیم به سوی اوین و من با کمی تأخیر هنوز پله ها را تا مقابل درب اصلی یا حسین و یا زینب گویان در دل، طی نکرده و به خواهر و خواهرزادگان نپیوسته با خشونت مهاجمانی روبرو شدم که در آن ظهر عاشورا شبیه به لشکر ستم متعرض به حرم اهل بیت رسول الله (ص) بودند و شدت خشونتشان ناخودآگاه فریاد یا زینب مرا بلند کرد از عمق جان. و انگار پژواک این فریاد بود که از آن سوتر به گوش می رسید و من دوست داشتم برسد به تو این فریاد و دوست داشتم پاسخت را بشنوم در آن لحظه که مردان یونیفرم پوش و لباس شخصی ها انگار که به واقع برای مأموریتی بس عظیم در انتظار پاداش باشند، همه زورشان را به کار بردند تا مرا که حالا نام پرمعنای تو را برزبان داشتم و مشتی زن و بچه و جوانک هایی را، از خاندان هم اتاقی نیمه مدهوش راهی بیمارستان شده تو، به داخل ون هایی بیندازند که فرمان داشتند ما را برسانند به اداره منکرات!

وای که چه صحنه دهشتناکی بود آن لحظه هجوم توسط مردان اجنبی مدعی مسلمانی و مدعی پیروی مولای متقیان که در زمان فرمانروائیش خلخال از پای زن یهودی درآوردن مثلی شد برای برانگیخته شدن خشم تاریخی او! من دوست داشتم این کابوس با یک بیداری ناگهانی پایان یابد اما سرمای داخل ون و سرمای داخل سالن بزرگی هم که همه ما را به آن وارد کردند تا یکی یکی بازجویی کنند به حساب خودشان، کابوس هول انگیز یک روز عجیب عاشورایی ما را به پایان نبرد و شد آن چه شد و گذشت بر ما آن چه گذشت…

نازنین روزه دار روضه در دل!

یادت هست برایت گفتم که آن روز به تک تک اعضای خانواده نوری زاد در اتاق بازجویی گفتند که اگر مرا هماهنگ کننده آن برنامه معرفی کنند، می توانند بدون قیل و قال و حکم و محکمه بروند پی کارشان. و گفتم که من با سخره گرفتن شعبده مضحکشان بازجو را تشکیک و بارجویی را استنکاف کردم و گفتم که شاکی هستم از هجومشان و هتک حرمتشان و بازداشت غیرقانونی بدون حکمشان و آزار و اذیتشان و ایجاد دلهره و دلواپسی برای خانواده هایمان. آن ها مجبور شدند شامگاه آن روز همه ما را رها کنند بی حرفی و حدیثی و توضیحی و تعذیری! هرچند که بعدها در گردش کار قرارگاه ثارالله خواندم که این رهایی رأفت اسلامی نظام برای ما عنوان شده بود. و نگارنده توضیح نداده بود که جرم چه بود که بخشوده شد؟ و ما فردای آن روز غافل از این پرونده سازی ها شکوه به نزد مراجع بردیم و پس از آن من خود را موظف به شکایت رسمی از مهاجمین بی اخلاق و پایمال کننده احکام شرع و قانون کردم و یادت هست که نتیجه چه بود؟ آری گفته بودمت که قاضی حکم به عدم تعقیب داد برای مهاجمین بدون پاسخی به سوال من و اعتراض من.

آری این چنین بود همسرجان! این چنین بود قصه عاشورایی ما. عاشورایی که آن سان گذشت. و عزاداران حسینی مورد هتک حرمت قرار گرفتند و فریاد اعتراضشان اتهامی دیگر بر مجموع اتهامات بی پایه و اساس علیه شان افزود و آقایان موفق شدند معنای واقعی ظلم را بچشانند بر ما که تردید داشتیم در آن چه شنیده بودیم و اینک به چشم خود می دیدیم. آقایان هم چنین به ما کمک کردند تا با درک عمیق ظلم یادمان بیاید که سکوت شریک گناه ظالم شدن است و یادمان بیاید رسالت زینبی مان را تا یزیدی نباشیم.

امروز در روز هفتم ماه محرم وقتی از پشت شیشه دوجداره کابین ملاقات چشمم بر پیراهن سیاهت افتاد یاد عاشورای ۸۸ و ۸۹ به ناگاه برایم زنده شد دلم لرزید و صدایم نیز. و نگاه تو ناگهان پرسشگرانه در نگاهم نشست و همه این دردنگاره ها پاسخی بود به آن نگاه پرسشگر که مجال بیانش در آن ملاقات کوتاه نبود. جان شیرین! وقتی که آمدی همه این روایات تلخ را برایت بازگو می کنم تا بار دیگر در گوشم بخوانی: کدام ظلمی پایدار و کدام ظالمی پاینده بوده است در تاریخ تو بگو جانا که تاریخ خوانده ای!

والسلام

فخری تو که زینبی بودنش جرمی است برای او از نگاه لشکر اعداء

محمدرضا خاتمی و محمد کیانوش راد در یادداشت هایی برای سیدمصطفی تاج زاده از روحیه ی مقاومت وی تقدیر کردند.

محمدرضا خاتمی، نایب رییس مجلس ششم در یادداشت خود با تشریح ویژگی های اصلاح طلبان، مصطفی تاج زاده را نماد واقعی اصلاح طلبی دانسته است.

وی در نوشته است: مصطفی تاجزاده را چنین یافته ام. انسانی که نه مادیات توانست او را اسیر خود کند و نه زندان انفرادی او را شکست و نه تحقیر فرومایگان از قدر و منزلت او کاست. اما سخن آخر این است که کسانی که چنین انسان های نازنینی را به بند کشیده اند از جنس کدام سیاهی و تباهی هستند که گمان می کنند خورشید را می توان به بند کشید؟

همچنین محمد کیانوش راد دیگر نماینده اصلاح طلب مجلس ششم در یادداشتی با تاکید بر اینکه مخالفان تاج زاده بیش از دوستانش به قابلیت‌ها، توانایی‌ها و اثر بخشی‌های او آگاهند آورده است: مصطفی سمبل مقاومتی انسانی و مدنی است. او بی‌ریا و با ریشه، با مرام و مردمی، خاکی و خودمانی، تشنه خدمت و نه تشنه قدرت است. مخالفانش نیز انصاف، صراحت، شجاعت و اخلاق وی را می‌ستایند.

دکتر کیانوش زاد همچنین نوشته است: او حسرت یک آخ را بر دل های مسند نشینان کینه توز بر جای نهاده است. مصطفی و یارانش، را آیندگان بهتر خواهند شناخت. بزرگی پیام و عظمت رسالت، و درستی روش و منش و خواسته آنان را روشن‌تر خواهند یافت. روزی که پرده‌های ظلم ظالمان و حجاب معاصرت فرو افتد، مردم بیش از حال بر شایستگی‌های آنان درود و آفرین خواهند گفت و مام وطن و ایران و ایرانی بر چنین فرزندانی خواهد بالید.

متن کامل این دو یادداشت که در اختیار کلمه قرار گرفته، به شرح زیر است:

****

گمان می کنند خورشید را می توان به بند کشید؟/ محمدرضا خاتمی

در سالروز تولد سید مصطفی تاجزاده بهانه ای به دست آمد تا چند سطری در باب “اصلاح طلب” و نه “اصلاح طلبی” بنویسم. امروز شاخصهای اصلاح طلبی توسط افراد مختلف و نحله های مختلف اصلاح طلبی بخوبی بیان شده است. اما تطبیق این اصول بر افراد و به عبارت دیگر معرفی سمبل های اصلاح طلبی و شیوه سلوک و رفتار آن کمتر مورد بحث قرار گرفته است، هرچند در بحث “اخلاق عملی” این الگوها و نمونه ها خود جلوه و بروز دارند و عمل آنها بهترین راهنمای جامعه است و چندان نیازی به بیان و شرح این منش و کردار نیست. اما گرامی داشت یاد همه اسیران ظلم و بیداد و بخصوص سید مصطفی تاجزاده که به نظر من نماد واقعی یک اصلاح طلب است، لازم دیدم آنچه را در او برجسته دیدم را بازگو کنم تا برای نسل تشنه آزادی و آگاهی سرمشق باشد.

طبیعی است که آنچه نوشته می شود تمام ویژگیهای “اصلاح طلب” نیست و از سوی دیگر نمی خواهم به رسم انشاء نویس های معمول همه ی خوبی های ممکن انسانی را جمع کنم و آنها را بر اصلاح طلب بار کنم و از سوی دیگر بیان این خصوصیات به معنای این نیست که اصلاح طلبان همه ی ویژگی ها را در خود جمع کرده اند و یا مصطفی تاجزاده این صفات را به طور کامل دارد. نه آنچه می گویم شاخص هایی است که بدون آنها اصلاح طلب وجود خارجی ندارد و من گواهی می دهم مصطفی تاجزاده در این مسیر شتابان به پیش رفته است.

۱- یکی از ویژگی های مهم اصلاح طلب اعتراف به نقض، ندانستن و تلاش برای کسب فضائل بیشتر است. در نظر او هیچ بشری مطلق نیست بلکه نیازمند است. نیازمند دیگران چه از نظر عقل و دانش و آگاهی و چه از نظر یاری برای رسیدن به مقصد. به همین دلیل است که اولین شرط رسیدن به دموکراسی که هدف سیاسی اصلاح طلب است محقق می شود و آن این است که اگر در یک تلاش دسته جمعی می تواند به مقصد برسد که همگان در آن ذیحق هستند و هیچ کس به هر دلیلی نمی تواند خود را برتر از دیگری بداند. نوشتن این مطلب چیزی است و تحقق عینی و عملی این ویژگی در دل و جان چیز دیگری است. باور دارم از این منظر، بسیاری از ما فقط در حرف اصلاح طلب هستیم و شاید بخشی از مشکلات عدم تبلور این صفت در وجود ما نیز همین باشد.

۲- ایمان و باورمندی؛ در این مقوله منظور من از ایمان، باورهای مذهبی یا ایدئولوژیک نیست. بلکه یقینی است که پیدا می شود که لا محاله سنتها الهی در جوامع بشری تحقق خواهند یافت. و از همه مهمتراین این سنت ها محو ظلم و استقرار عدل است با تمام گستره ی آن. رسیدن به چنین یقینی، ایستادگی را آسان می کند، قدم ها را استوار می کند و سبب می شود در برابر فشارها و مشکلات پای اصلاح طاب نلغزد. این آیین روشن چنان در نظر او مجسم است که خس و خاشاک های کنار راه او را نمی آزارد و موانع موجود نمی تواند او را از حرکت بازدارد. طبعا رسیدن به چنین یقینی نه کار هرکسی است، نه فقط باید به خداوند قادر متعال ایمان کامل داشت، بلکه باید با سیر و سرور تاریخ بشریت و بسط دانش و آگاهی به چگونگی جاری شدن سنت های لایتغیر به این درجه از یقیین رسید و البته در نظر داشت که عمر کوتاه ما در مقابل تاریخ لایتناهی عمر انسانیت، لحظه ای نیز حساب نمی شود پس نباید عجول بود بلکه باید امیداور به پیش رفت.

۳- وقتی باور به پیروزی حق و عدل در وجود کسی ریشه دواند او چه بخواهد و چه نخواهد به استدلال و منطقی مجهز می شود که می تواند خلق را با گفتار و رفتار خود به سوی خیر وصلاح اجتماعی و سیاسی رهنمود کند. چنین کسی همواره فریاد می زند که در هر شرایطی و با هرکسی حاضر به گفتگو هستم، حتی اگر آن فرد دشمن باشد. سلاح چنین فردی جز زبان و قلم چیزی نیست و بدیهی است که در این مبارزه، کسانیکه منطق و استدلال ندارند و جز زور و پول، سرمایه ای ندارند مرد این میدان نخواهند بود و با عدم حضور خود در چنین میدانی از پیش خود را تسلیم شده معرفی کرده اند. اصلاح طلب واقعی جز در گفتگو و مناظره حریف خود را مقلوب نمی خواهد.

۴- بدیهی است که در منطق فردی که جز به فکر خود و اشاعه ی آن از طریق زبان و قلم متکی نیست خشونت فیزیکی جایی ندارد. او همه تسلیم و آرامش است. اما نکته مهم این است که چنین فردی حتی در گفتار و نوشتار خود از خشونت بری است. عفت و اخلاق زبان و قلم را در هر حال رعایت می کند و اجازه نمی دهد خشم احساسات اورا بر عقلانیت او غلبه دهد. او نه فقط با دروغ و فریب می جنگد بلکه خود نیز گرد این رذائل نمی چرخد و در هرحال به خود اجازه نمی دهد برای خارج کردن رقیب از میدان به هر شیوه ایی متوسل شود.

۵- اصلاح طلب واقعی کسی است که شجاعت و صراحت دارد به دانستن و مجهز بودن به قدرت قلم و زبان به معنای آن نسبت که این آگاهی و دانایی در بستر اجتماعی خود جریان پیدا کند. شیوه اصلی مخالفان اصلاحات ایجاد رعب و ترس بر دل و جان ها است. شیوه ای که بنا به خصلت های معمول بشری که در وجود هر انسان است کاربرد خاص خود را دارد. اما اصلاح طلب کسی است که تن به این ترس نمی دهد. شجاعت اینجا بت شکن است و این بت چیزی جز عدم و تاریکی نیست را می شکند و بر تاریکخانه ها نور می افشاند. صراحت نیز ویژگی مهم دیگری است که سبب می شود تا اصلاح طلب در دام مصلحت های خود ساخته یا دگر ساخته که باعث اصلی شدن مسائل فرعی می شود نیفتد و حرف اصلاحات را بدون لکنت زبان و با صراحت و با هدف گیری مشکلات واقعی بیان کند.

۶- این شجاعت و صراحت تنها در برخورد با رقیب معنی ندارد بلکه در انتقاد از خود و در اعتراف به اشتباه و خطا هم جایگاه ویژه دارد. این صفت سبب می شود تا یک اصلاح طلب ضمن احترام به هر صاحب فکری و هر شاغل در سیاستی، خود را دست کم نگیرد و محو شخصیت ها و اسامی بزرگ و کوچک نشود. در حقیقت این شجاعت و صراحت را به کار می گیرد تا دموکراسی درون گفتگویی را نهادینه کند و با به رسمیت شناختن تکثرگرایی این صفات کم نظیر را به دیگران منتقل کند.

۷- بسیاری از ما، در برخورد با بعضی چهره های اصلاح طلب نظیر سید مصطفی تاجزاده از آن همه انرژی در ایستادگی و مهمتر از آن در بشاشیت و شادابی او علیرغم فشارهای طاقت فرسا و کمرشکن در تعجب می مانیم. شاید بتوان گفت دانستن خصوصیات و صفات حمیده ایی که بخشی از آنها را دربالا برشمردم سبب آرامش، صفا و امید این صفت تا حد زیادی اکتسابی است و علاوه بر ویژگی های ذاتی با ممارست و تمرین زیاد به دست می آید و البته سبب می شود تا این افراد علاوه بر دانش عمیق خود از این طریق نیز بر دلهای مشتاقان اثر گذارند و پیرایه های یاس و خشم را از آنها بزدایند. اما باید بر این نکته تاکید کرد که ظاهر آرام، پرخنده و شاداب این افراد را نباید با بی خیالی اشتباه گرفت. درون پرالتهاب آنها را باید درجایی دیگر جست.

من مصطفی تاجزاده را چنین یافته ام. انسانی که نه مادیات توانست او را اسیر خود کند و نه زندان انفرادی او را شکست و نه تحقیر فرومایگان از قدر و منزلت او کاست. امروز چه بخواهیم و چه نخواهیم مصطفی تاجزاده و یاران دربند او نماد اصلاح طلبانی هستند که بزودی فکر، آرمان و منش و روش آنها به پیروزی خواهد رسید. اما سخن آخر این است که کسانی که چنین انسان های نازنینی را به بند کشیده اند از جنس کدام سیاهی و تباهی هستند که گمان می کنند خورشید را می توان به بند کشید؟

 ***

خوبان در بند و بدان بر مسند/ محمد کیانوش راد

در ولادت مصطفی تاج‌زاده بزرگان سخنانی راندند، من نیز سخنی گفته که بخشی از آن را به توصیه دوستان قلمی کردم. مصطفی تاج‌زاده همین. نیازی به تعریف ندارد، دوست و دشمن او را می‌شناسند. شاید مخالفانش بیش از دوستانش به قابلیت‌ها، توانایی‌ها و اثر بخشی‌های او آگاهند. سر برخورد با او نیز در همین است. مصطفی سمبل مقاومتی انسانی و مدنی است. او بی‌ریا و با ریشه، با مرام و مردمی، خاکی و خودمانی، تشنه خدمت و نه تشنه قدرت است. مخالفانش نیز انصاف، صراحت، شجاعت و اخلاق وی را می‌ستایند.

مصطفی اهل هیجان نیست، حماسه گرا و قهرمان پرور نیست، او انسانی، مسلمان و سیاست ورز است. او اهل منطق، عقل، اعتدال و خیرخواهی است. دشمنانش نیز از روح بزرگ و سلامت نفس و قدرت استقلال او به عجز افتاده‌اند.

روزگار غریبی است وقتی خوبان در بندند، یعنی بدان در قدرت‌اند، خوبان در بند و بدان بر مسند.

تاج‌زاده را از قبل می‌شناختم، اما نزدیکی و موانست با وی از دوران تحصیل در دانشکده حقوق و علوم سیاسی تهران آغاز شد. در‌‌ همان ایام نیز معتقد بودم که او از بسیاری از اساتید دانشکده اگر بیشتر ندارد کمتر ندارد. تیزبینی، قدرت استقلال، سرزندگی و نشاط و شوخ طبعی (همچون همکلاسی دیگر، سعید حجاریان) او را برجسته و نمایان می‌کرده، در اولین برخورد با او می‌توان دریافت که در یادگیری حریص و در یاد دادن با سخاوت و با تواضع است. مش و منشی که جزئی از ذات مصطفی گردیده است. او از همه کس و همه چیز می‌آموزد و به هر کس که بخواهد بی‌منت و فخر، سخاوت مندانه و فروتنانه می آموزاند.

در اولین برخورد، او را انسانی مخلص (واژه‌ای که همواره در برخورد با دیگران بکار می‌برد و حقیقتا هم او چنین است) یافتم. انسان بودن صفتی که بیش از هر ویژگی دیگری در تاج‌زاده نمود داشته و دارد.

حدود سال ۷۰ بود، پس از کلاس درس، با وی پیرامون آرمان گرایی، واقع گرایی و عمل سیاسی و نیز انتخاب راه و روش‌های مبارزاتی با یکدیگر بحث داشتیم. درست بیاد دارم او همواره از واقع بینی و نه واقع گرایی سخن می‌ گفت. او در آن ایام نیز از زنده یاد عزت الله سحابی به نیکی سخن می‌گفت و با اشاره به سخنی از سحابی گفت: سحابی می‌گوید، بلوغ یک انسان سیاسی پس از ورود به کار اجرایی است.

فعالیت اجرایی و و عملی است که ما را از شعارزدگی، هیجان زدگی، احساس گرایی و آرمان گرایی غیر واقع بینانه دور می‌کند. در فعالیت اجرایی است که فرد متوجه قابلیت‌ها، محدودیت‌ها و توانایی‌های خویش خواهد شد، و در این مسیر می‌توان برای تحقق آرمان‌ها، را حل‌های واقع بینانه و نه تخیلی و احساسی پیچاند. نهال آرمان‌ها را باید در زمین واقعیت‌ها کاشت. تن‌ها با این روش به بار نشستن درختی تنومند را باید به انتظار نشست. این اولین گفتگوی من با تاج‌زاده بود و امروزرپس از حدود بیست سال دوستی، همواره او را در این مسیر یافته‌ام. امروز بزرگی او و یارانش به رغم همه هجمه‌ها و تبلیغات رنگارنگ و انهام زنی‌ها آنهم در فضایی که سنگ را بسته و سگ را‌‌ رها کرده‌اند، باز هم نمایان است. او حسرت یک آخ را بر دل های مسند نشینان کینه توز بر جای نهاده است. مصطفی و یارانش، را آیندگان بهتر خواهند شناخت. بزرگی پیام و عظمت رسالت، و درستی روش و منش و خواسته آنان را روشن‌تر خواهند یافت. روزی که پرده‌های ظلم ظالمان و حجاب معاصرت فرو افتد، مردم بیش از حال بر شایستگی‌های آنان درود و آفرین خواهند گفت و مام وطن و ایران و ایرانی بر چنین فرزندانی خواهد بالید.

سعید حجاریان، فعال و تحلیل گر سیاسی در یادداشتی ضمن تمجید از مقاومت سیدمصطفی تاج زاده، از اخبار کذبی که در برخی سایت های وابسته به جناح حاکمیت مبنی بر ابتلای میرحسین موسوی به بیماری های لاعلاج منتشر شده، ابراز نگرانی کرد.

ابراز نگرانی و هشدار مدیر مسئول روزنامه توقیف شده صبح امروز از آن رو حائز اهمیت است که او خود یکی از متخصصان و کارشناسان زبده مسائل امنیتی در کشور است.

سعید حجاریان تاکید کرده است که این نوع خبر دهی بسیار هشدار دهنده است و من امیدوارم که با تکذیب مقامات مسوول زمینه تکرار چنین اقداماتی از بین برود.

به گزارش کلمه، نایب رییس اولین دوره شورای شهر تهران در بخشی از یادداشت خود آورده است: از اقدامات جانانه و بیادماندنی او در این زمینه، دفاع از مردم تهران در انتخابات مجلس ششم است که تا امروز حاضر به تایید پایمال شدن حق برخی از کاندیداها و ورود ناحق برخی دیگر نشده است و قصه این کش و قوس تا امروز ادامه دارد که همگان از آن خبر دارند.

متن کامل این یادداشت که در اختیار کلمه قرار گرفته به شرح زیر است:

حبس چنین خواجه نه کاریست خرد

در حالی پنجاه و پنجمین زادروز برادر عزیزمان مصطفی را جشن میگیریم که بیش از سی ماه از حبس غیر قانونی او می گذرد. سابقه بیش از سه دهه همکاری و رفاقت با مصطفی، خاطرات و یادگارهای تلخ و شیرین فراوانی به همراه داشته است که در زیر به نمونه هایی از آنها خواهیم پرداخت. برای من این دوستی و همکاری همواره مایه افتخار بوده و امیدوارم که با استخلاص وی توفیق تداوم آن را داشته باشم.

در این روزها که مصادف است با عید غدیر خم و طبعا یادآوری سادات بزرگوار که مصطفی عزیز هم از همین سلاله پاک است، جای دارد ذکری هم از برادر بزرگوار در حصرمان مهندس میرحسین موسوی داشته باشیم. متاسفانه طی هفته های گذشته خبری بهت آور و نگران کننده بر روی خروجی برخی سایت های وابسته به جناح حاکم مبنی بر ابتلای آقای مهندس موسوی به بیماری لاعلاج و نا امیدی اطبا از معالجه ایشان قرار گرفت. لازم می بینم که نگرانی شدید خود را از این نوع خبردهی که ضمن غیر اخلاقی بودن بسیار نگران کننده و هشدار دهنده نیز است ابراز کنم. امیدوارم که با تکذیب مقامات مسوول زمینه تکرار چنین اقداماتی از بین برود و از التهاب آفرینی بیش از این در جامعه جلوگیری شود.

حال به ذکر چند مورد از ویژگی های بارز مصطفی می پردازم. لابد اگر کسی بخواهد مصطفی را بر اساس تبلیغات دیداری و نوشتاری رسمی بشناسد، وی را فردی بی دین و عامل بیگانه می داند. اما من که سالها است با وی آشنا هستم شهادت می دهم که در تدوین و عرق مذهبی هیچ کم از مدعیان و حتی بعضی اوتاد ندارد.

در سال های پس از پیروزی انقلاب دوستان با مصطفی در مورد اسم فامیل او شوخی می کردند و به او می گفتند که این “تاج” منحوس را از سرت بردار. البته او هم با حاضر جوابی همیشگی اش پاسخ می داد که این تاج، “تاج سیادت” اسات و با “تاج کیانی” تفاوت دارد. مصطفی انسانی وارسته و متخلق به اخلاق حسنه و بسیار حساس به حق الله و حق الناس است. موارد بسیاری سراغ دارم که او برای حفظ شعائر، سختی های بسیاری را بر جان خریده و هیچ گاه از مسیرهای میان بری که بعضا علما هم توصیه می کردند استفاده نمی کرد. لذا معتقدم که یکی از وجوه کمتر شناخته شده شخصیت مصطفی میزان پایبندی او به دستورات دینی است که کمتر برای جامعه و دوستاران او شناخته شده است که این هم ناشی از منش ها و ملکات و سجایای اخلاقی اوست، اما وظیفه ماست که این ویژگی او را تذکر دهیم. علاوه بر این، مصطفی بسیار مردم دار و خوش برخورد است و جزو کسانی است که انسان از هم صحبتی با او سیر نمی شود. شاید علاقه ی وی به “دوتوکویل” روحیه دموکراسی خواهی وی را برجسته کرده است که با همگان سر می کند.

مصطفی حقیقتا ضمن اعتقاد نظری به دموکراسی، در زندگی فردی و اجتماعی اش به آن عامل نیز است. زمانی هم که پیش از انقلاب در خارج از کشور با تعدادی از دوستانش گروهی را تشکیل دادند، تنوع فکری و سیاسی فراوانی در بین هم گروهی هایش دیده می شد، به نحوی که پس از پیروزی انقلاب آنها در گروه های سیاسی متنوعی و بعضا رقیب عضو شدند.

همچنین مصطفی انسانی بسیار شاد و بذله گوست. صدای خنده او پیش از خود او وارد می شود. هر که با او معاشرت دارد ناگزیر از خندیدن است. به یاد دارم زمانی را که در دانشکده حقوق و علوم سیاسی به اتفاق با مرحوم دکتر قاضی کلاس حقوق اساسی داشتیم. مرحوم استاد، فردی بسیار شق و رق و حتی تا حدی عبوس بود. اما او نیز تاب مقاومت در برابر شوخی های مصطفی را نداشت و به خنده می افتاد. من هیچ وقت در مصطفی افسردگی ندیده ام که این ناشی از امید و ایمان نیرومند او به راهیست که انتخاب کرده است. از دیگر خصائل نیک مصطفی پایمردی او بر اصول و آرمان هایش است. از اقدامات جانانه و بیادماندنی او در این زمینه، دفاع مردم تهران در انتخابات مجلس ششم است که تا امروز حاضر به تایید پایمال شدن حق برخی از کاندیداها و ورود ناحق برخی دیگر نشده است و قصه این کش و قوس تا امروز ادامه دارد که همگان از آن خبر دارند. در قصه انتخابات دور اول شوراها هم مقاومت مصطفی در برابر رد صلاحیت غیر قانونی برخی از داوطلبان از جمله بنده و آقای نوری توسط هیات نظارت بر انتخابات و قرار دادن نام ما در لیست نامزدها در حوزه های انتخابیه به هر زحمتی که بود از دیگر اقدامات بیاد ماندنی اوست.

در سال های پس از خروج کامل اصلاح طلبان از حکومت نیز مصطفی تبدیل به یک نیروی کاملا حرفه ایی سیاسی شد، البته یک نیروی حرفه ایی بی مزد و مواجب. از صبح زود که از خواب بر می خواست تا پاسی از شب، مشغول انجام فعالیت های سیاسی، مطبوعاتی و تشکیلاتی بود. حجم گسترده مقالات و مصاحبه ها، سخنرانی ها و جلسات کاری مصطفی در طول روز، درحالی که حلقه فشار بر او تنگ تر میشد، نشان از اعتقاد راسخ او به راهی داشت که در پیش گرفته بود.

اکنون هم که او بیش از دو سال است که دور از ما و در حال سپری کردن دوران محکومیت غیرقانونی خود است ما کمابیش از تحلیل ها و نقطه نظرات او بهره مند می شویم. امیدوار هستم که با پایان هرچه زودتر این دوران، مصطفی و سایر رفقای عزیز دربندمان به آغوش خانواده و دوستان خود بازگردند و ما نیز از وجود گرانقدر این بزرگواران بیش از بیش بهره مند گردیم؛ انشاء الله.

سعید حجاریان

پنجاه و پنجمین سالگر میلاد سید مصطفی تاجزاده با حضور خانواده ی او، اعضای جبهه مشارکت ایران اسلامی، خانواده زندانیان سیاسی و جوانان اصلاح طلب و روزنامه نگار برگزار شد.

این سومین جشن تولد در زندان این عضو ارشد سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی و جبهه مشارکت ایران اسلامی است که او حضور ندارد و خانواده اش در غیاب وی جشن میلادش را برگزار می کنند.

در این مراسم پیام های تبریک سیدمحمد خاتمی، هادی خانیکی، سعید حجاریان، احمد پورنجاتی، حسین زمان و محمدرضا خاتمی خوانده شد.

به گزارش کلمه، در این مراسم بعضی از میهمانان که بیشتر از دوستان و همکاران سیدمصطفی تاجزاده بودند به ذکر خاطراتی از او پرداختند و همگی بر این نکته تاکید کردند که تاجزاده همواره بر سر اصولی که به آن اعتقاد داشته ایستاده که که آن اصول نیز چیزی نیست جز ایستادگی بر سر حق مردم و دفاع از دموکراسی و آزادی خواهی. آنان شجاعت و صراحت را مهمترین ویژگی وی دانستند. همچنین بشاشی، بذله گویی و خنده های همیشگی و حاضر جوابی از دیگر خصلت های معاون سیاسی وزارت کشور اصلاحات است که دوستان او با ذکر خاطراتی از وی این خصائل را برشمردند.

در این مراسم همچنین فخرالسادات محتشمی پور همسر این زندانی سبز با تاکید بر اینکه این سال ها خانواده های زیادی تبدیل به یک خانواده شدند که سختی ها و مشکلات را دوشادوش هم طی می کنند گفت: “من از همه دوستان خصوصا جوانان که در این دو سال و نیم کنار ما بودند و لحظه ایی خانواده ما را تنها نگذاشتند تشکر می کنم، هیچ حرف و سخنی نمی تواند جبران این همه محبت را بکند.”

او با اشاره به همسران جوان زندانیان سیاسی افزود: “واقعا نمی دانیم جواب این دخترهای جوان را چه بدهیم که در سال های نخست زندگی باید اینگونه سختی ها را تحمل کنند. البته این جوانان هستند که ما را به دنبال خود می کشند و با ثابت قدمی و صبوری آنها است که ما نیز همچنان صبور و مقاوم ایستاده ایم.”

محتشمی پور در ادامه خاطر نشان کرد: “مصطفی در زندان نیز لحظه ایی از تلاش برای احقاق حقوق مردم و برقراری ازادی و دموکراسی دست بر نداشت و با نوشته ها و نامه هایش سعی کرد این راه را از داخل زندان نیز ادامه دهد. به طور مثال او طرح دوشنبه های نخست هر ماه را داد، طرحی که برای همه مردم است از مسلمان و غیر مسلمان، دوشنبه های نخست هر ماه مردم می توانند روزه بگیرند و آنهایی نیز که مسلمان نیستند یا به روزه اعتقاد ندارند می توانند با گرفتن اعتصاب غذای یک روزه این طرح را عملی کنند و دوشنبه نخست هر ماه را نیز به نام یک شهید جنبش نام گذاری کنند.”

***

سید محمد خاتمی رییس جمهور سابق کشورمان در پیامی تولد سید مصطفی تاجزاده را تبریک گفت

در پیام سید محمد خاتمی آمده است: اول آذر ماه بهانه ایی است برای تجدید عهد و خاطره با مصطفی تاجزاده عزیز که هیچگاه از خاطر نمی رود.

مصطفی عزیز که هیچگاه سر از پیمانی که با خدای خود بسته است نپیچیده است. مومن و استوار، خداجو و انسان دوست، بندگی خدا را با آزادگی پاسداشته است و همه بندگان خدا را آزاد و با حرمت خواسته است، ایران عزیز را سربلند و ایرانی را پرافتخار و پیشرو و جمهوری اسلامی را سرافراز، پایدار در نگاه داشت حق و حرمت مردم در مقابله با تهدید ها و توطئه های درونی و بیرونی.

من مصطفی عزیز را این چنین دیده و شناخته ام. باشد که تنگناها برداشته شود و جامعه تشنه ی ما از وجود او امثال او بیش از پیش بهره مند گردد.

عمرش دراز و سالروز تولدش مبارک!

سی ام آبان ماه ۱۳۹۰

سید محمد خاتمی

***

همچنین در این مراسم نوشته دیگر دوستان و یاران سید مصطفی تاجزاده نیز خطاب به این زندانی استوار خوانده شد که از جمله آن می توان به نوشته هادی خانیکی اشاره کرد:

تولد بهانه ایی است برای اندیشیدن درباره ی زندگی و تجربه های زندگی هرکس

مصطفی تاجزاده زاده آذر است و این زادروزش را برای او و ما چه پرمعناست. مصطفی یکپارچه آتش است، اما آتش عشق، یعنی آن آتش هایی که وقتی در “نی” می افتد، از نفیرش مرد و زن می نالند. عشق به خدا و عهد با مدم از دل و دیده و دست مصطفی بیرون نرفته است و نمی رود. برای همین او “سوز” است و “ساز” و با همین دو وجه آذرین و عاشقانه هر راه ناهمواری را بر خود هموار کرده است. برای خود چیزی نداشته و نخواسته، اما برای دیگران همیشه در پی خواسته ها و داشته ها بوده است و هست و برای همین است که “سینه اش آتش افروز است” و “اندیشه اش باز و جستجو گر حقیقت”.

شاهکار مصطفی زندگی اوست و این نشانه ی مبارک بودن زادروزش، امسال و هرسال، پس این روز بر او و بر همسر و همراه و همدردش و فرزندان عزیز و صبورش مبارک باد

هادی خانیکی

***

به هیچکس شبیه نبوده ای، جز مصطفی تاجزاده!

نخستین بار که نفس به نفس با تو نشستم, تابستان ۶۴ بود. یادت هست، مصطفی؟

من مدیر کل سیاسی وزارت کشور بودم، تو معاون بین الملل وزارت ارشاد. دوره نخست وزیری مهندس موسوی بود و آقای محتشمی پور تازه شده بود، وزیر کشور. جلسه ای داشتیم توی اتاق سید محمد صدر. موضوع جلسه: یه عده به عنوان حزب اللهی راه افتادن توی خیابون ولی عصر، به بهانه مقابله با بد حجابی، شعار میدن، مزاحم خانم ها میشن، از دولت درخوست برخورد دارن.”

تو گفتی: این یه جریان مشکوکه، هدفش حال گیری از مهندس موسوی که به رغم میل بعضی ها، دوباره نخست وزیر شده.

بعدش گفتی، نباید اجازه داد در پوشش این جور شعار های مذهبی فریب، مردم رو گول بزنن به انگیزه ی تسویه حساب سیاسی با خط فکری دولت مهندس موسوی.

آخرین بار که دیدمت، نزدیکی های دوم خرداد ۸۸ بود که از من خواستی به عنوان یکی از سخنران های مراسم سالگرد دوم خرداد به یکی از استانها برم. و من که اصولا آدم تنبل و از زیر کار در رویی هستم، بهونه آوردم و گفتم: مصطفی! من لکنت زبون دارم، سخنرانی بلد نیستم. و تو باهمون لحن شوخ و نمکین, خندیدی و گفتی: تو ؟! خب، از روی نوشته ات بخون!

حالا دوسال و نیم است که زندانت کرده اند تا به خیال خام، عقده ی بیست و چند ساله شان را ازباز کنند. عقده ی ناتوانی از مواجهه ی جوانمردانه با منطق مصطفی! از تو، در تحلیلهای محفلی شان، غولی ساختند مرموز و خستگی ناپذیر و برنامه ریز و بی قرار و پر انگیزه، که شبیه یک نیروگاه بزرگ انرژی دارد، از کوره در نمی رود، ترس و واهمه ای ندارد، پای حرف حسابش می ایستد و باج نمی دهد، و خلاصه، یک تنه بار مسؤلیت خیلی ها را به دوش میکشد. تو شدی، نماد “خار گلو” برای حنجره ی “صدا کلفت های تریبون دار”!

زاحمت کمی نبود. مگسی شان می کرد. خواب دیدند که اگر یک معرکه ی دادگاه نمایشی صد نفره به سبک و سیاق رفقای همسایه شمالی سالهای استالین راه بیندازند، یکی دو نفر را هم با شیوه تخته حوضی روی صحنه ببرند، کار تمام است و مصطفی، صلوات ختم بخیر براشان می فرستد و اسپند کرامت و تدبیر و ندامت،دود می کند!اما، نشد که نشد. فخر ی محتشمی پور هم شد قوز بالای قوز! وبه این ترتیب بود که: مصطفی تاج زاده، خودش به تنهایی، ققنوس وار. از پس هر خاکستری که از آتش ستم حریف باقی می ماند، ققنوس وار سر بر می آورد. زادروز تولد مصطفی به درستی، اول “آذر” است و همواره این ” آذر – آتش-” اول ماجرای تولد ی دیگر برای تاریخ این سرزمین، رهایی این مردم، سرفرازی این دل لک زده برای دموکراسی و کرامت انسان ایرانی، باقی خواهد ماند، تا سپیده سرزند. آقا مصطفی، تولدت مبارک، نازنین زندانی روزه دار محبوس در قرنطینه ی عجز زندانبانان بی معرفت!

اول آذر ماه ۱۳۹۰، زادروز فرخنده ی تنها مصطفای تاج زاده ی ما

با فروتنی و احترام و دوستداری: احمد پورنجاتی

***

مصطفی تاجزاده نمونه یک مسلمان معتقد، یک انسان محکم و استوار در دفاع از اعتقادات و باورهایش می باشد

او راهش را شناخته است و هیچ چیز نمیتواند او را از حرکت به سمت آرمانها و اهدافش باز بدارد. این روزها انسانهایی مانند او همچون گوهری نایاب و گرانبها می باشند که بایستی حضورشان را غنیمت شمرد.

سید مصطفی تاجزاده نماینده نسل زجر کشیده ای است که همواره تاوان صداقت و خلوص نیتشان را داده اند، نسلی که هیچگاه در مقابل زور و زر و تزویر زانو نزد و حاضر نشد در پاسخ به یاوه گویی ها و زورگویی های قلدران و گردن کشان سکوت اختیار نماید. آنچه مسلم است ضامن این اراده محکم چیزی نیست جز توکل به پروردگار متعال و تکیه بر شانه های همسری فداکار، همراهی دلسوز و یاوری مهربان که مصطفی از این نعمت الهی بخوبی برخوردار بوده و هست.

حسین زمان

کلمه- مهستی شیرازی: بی شک سید مصطفی تاج زاده یکی از صاحب نام ترین و ثابت قدم ترین اصلاح طلبانی است که به سیاست ورزی در چارچوب قانون اساسی و نظام جمهوری اسلامی مشهور است و بی شک نامه ی تاج زاده به رهبری، یکی از صریح ترین و شفاف ترین و  در عین حال دردناک ترین نامه هایی است که تا کنون توسط اصلاح طلبان به آیت الله خامنه ای نوشته شده است. این نامه را باید جدی گرفت.

سالهاست اصلاح طلبان، تمام تلاششان اصلاح کژی های حاکمان و بازگشت به آرمان های انقلاب اسلامی است. سالهاست اصلاح طلبان از یک طرف دشنام ها و توهین های براندازان نظام و از یک طرف هتاکی ها و تهمت های طالبانِ قدرت و  مدعیان اصولگرایی را به جان می خرند تا نشان دهند در این کشاکش می شود با کمترین هزینه اصول را نگه داشت و بی براندازی به آرمان های انقلاب و خواسته های مردم بازگشت.

سالهاست اصلاح طلبان سوپاپ انذار دهنده ای شده اند تا هر جا که خطایی می رود و انحرافی رخ می دهد، اعلام خطر کنند، مبادا ویرانی به بار آید. سالهاست براندازان، اصلاح طلبان را « سوپاپ اطمینان» نظام می خوانند که مانع سقوط آن شده اند. سالهاست اصلاح طلبی به «تنها امید ملت» برای اصلاح «نظام کژرو کج رفتار» تبدیل شده است، تا هر از گاهی با کمترین هزینه ها و تنها با اتکا به صندوق های رای، اصلاحات را به قدرت بازگردانند و به امید اصلاح کژی ها بنشینند.

اما کودتای ۲۲ خرداد، اصلاح طلبان را هم از سر راه برداشت. کودتای ۲۲ خرداد اعلام کرد که کار از اصلاح طلبی پارلمانی گذشته است و حاکمان به هیچ بهایی اجازه نخواهند داد دیگر دوم خردادی و مجلس ششمی شکل بگیرد. جنبش سبز هم واکنش طبیعی مردم به اعلان جنگ حاکمان با اصلاحات بود تا نشان دهند همچنان خواستار اصلاح امورند حتی اگر کار از اصلاح طلبی پارلمانی هم گذشته باشد.

اینک سید مصطفی تاج زاده نماد تمام عیار «خشم اصلاح طلبانه» است. تاج زاده سخنگوی تمام نمای اصلاح طلبان دلسوزی است که چونان مادری دلسوز که می بینند فرزندشان به «دایه ای بی رحم و کژ اندیش و کج رو» سپرده شده است، با نگارش چنین نامه هایی با آنان اتمام حجت می کنند تا بدانند که «پایان گفتمان اصلاح طلبی همان و پایان نظام همان.»

تاج زاده می گوید «دیگر امیدی به اصلاح دیدگاهها و مواضع عالیترین مقام کشور ندارد»، تاج زاده می گوید «هدف از نگارش این نامه یادآوری اصول و ارزش‌هایی است که جزو بدیهی ترین و مقدس ترین اصول نهضت ما تلقی می‌شد» و تاج زاده سرانجام می گوید «من به این می اندیشم نظامی که با این سرعت در سراشیبی سقوط اخلاقی و معنوی حرکت می‌کند چه سرنوشتی خواهد یافت و این ملت چه تاوان سنگینی از این بابت خواهد پرداخت.»

تاج زاده درست و به جا یادآوری می کند که او از زمره براندازان نظام نیست تا مخاطب خود را آگاه کند که دارد نامه ی یکی از فرزندان راستین انقلاب را می خواند. تا مخاطب نامه در آئینه ی گفتمان اصلاح طلبی نیز سرنوشت و عاقبت نظام غیرقابل اصلاح را ببیند. تا بداند که «بی هنرانه» گفتمان اصلاح طلبی را به کجا کشانده است.

تاج زاده البته نکته ی دیگری را یادآوری نکرده است. روزگاری آیت الله خامنه ای، درباره ی سلامت فکری و اعتقادی او به پدر فخرالسادات اطمینان داده بود غافل از آنکه امروز ذوب شدگان در ولایت رهبری، تمام توان خود را به کار می گیرند تا جسم صاحبانِ این پیوند آسمانی را برای لحظاتی از هم دور نگه دارند. امروز نامه ی تاج زاده به رهبری، دستِ کم این خاصیت را دارد که عاملان و واسطه های آن هم می دانند پیوندِ مبارکِ «سید مصطفی تاج زاده و فخرالسادات محتشم پور» نمادِ پیوند مبارکِ «جنبش اصلاحات و جنبش سبز» است؛ پیوندِ مبارک «دو فرزند ملت ایران » علیه استبداد دینی.