عاشقان ایستاده می میرند

بغض هایم را می شمارم

جای خالی ات را

پر از بغض می کنم

چشمهایم را میبندم

امروز روز نداست؛ 30 خرداد

اما وقتی می توان گفت که ما یاد امثال ندا را زنده نگه داشته ایم و ادامه دهنده راه آنها هستیم که در وجود خودمان و با اعتقاد بگوییم:

ما همه ندا هستیم ...

مجسمه ای با نام:

 ندا، فرشته ی آزادی

اثری از پائولا اسلیتر

خانواده شهید بهشتی در آستانه سالگرد شهادت سید علی موسوی به دیدار این خانواده شهید رفتند.

به گزارش خبرنگار کلمه، در این دیدار که  فرزندان زهرا رهنورد و میرحسین موسوی نیز حضور داشتند، خانواده شهید بهشتی یاد و خاطره خواهرزاده میر حسین موسوی را گرامی داشتند.

سید علی حبیبی موسوی خامنه خواهرزاده ۳۵ ساله مهندس موسوی ۶ دی ۱۳۸۸ در مراسم عزاداری روز عاشورا در نزدیکی خیابان آزادی، از ناحیه کتف هدف گلوله قرار گرفت و بعد از انتقال به بیمارستان ابن سینا واقع در فلکه دوم صادقیه به شهادت رسید. شهید موسوی در قطعه ۹ ردیف ۳۸ بهشت زهرا به خاک سپرده شد.

همسر شهید سید علی موسوی پیش تر در وصف لحظات آخر زندگی همسرش گفته بود: علی در لحظات آخر زندگی اش چندین بار به برادرم گفته بود پشتش می سوزد و تشنه است و بعد در همان ماشین اشهدش را می خواند.

و ی افزوده بود: ”در خیابان شادمان تیر می خورد. تیر به ظاهر یک زخم کوچک را در سینه اش ایجاد می کند؛ اما گلوله در داخل بدن علی متلاشی و پخش می شود. برادرم بعد از تیر خوردن علی به او می رسد و او را به بیمارستان منتقل می کند اما علی در میانه راه جانش را از دست می دهد.”

همسر شهید موسوی زمان شهادت همسرش از بچه هفت ساله اش می گوید که بعد از مرگ پدر شب ها بی تاب است: ”محمد حسین کلاس اول ابتدایی است . او تازه فهمیده است پدرش را از دست داده و فقط می داند شهید شده است. محمد حسین شب ها بی تاب است و می گوید که حتی اگر بابام به بهشت هم رفته باشد باز هم من او را می خواهم.”

فاطمه، نوجوان دختر شهید علی موسوی نیز سوگوار از دست دادن پدرش است اما گویی روحیه صبر و استقامت خاندان موسوی را به یادگار دارد و حتی در لحظات بی تابی مادرش ، او را دلداری می دهد و می گوید که گریه نکند؛ چرا که پدرش شهید شده است.

مرضیه موسوی، خاله شهید موسوی، استاد دانشگاه و عضو هیات علمی دانشگاه الزهرا درباره آنچه که روز عاشورا بر آنها گذشته است حرف می زند: “روز اتفاق از انجا که این حادثه نزدیک منزلش رخ داده بود بسیاری او را می شناختند و بر اساس گفته این شاهدان، پاترول سیاه رنگی که چندین سرنشین داشته به داخل جمعیت در خیابان شادمان می آید. از داخل ماشین چندین تیر شلیک می شود که یکی از آنها به علی می خورد. برادر همسرش بعد از تیر خوردن او را به بیمارستان منتقل می کند اما به خاطر خونریزی های زیاد و بسته بودن مسیرهای خیابان، انتقالش به بیمارستان طول می کشد. ”

مرضیه موسوی تاکید می کند که این حوادث را همه دیده اند: “خیلی ها در زمان وقوع آن حادثه ان جا بودند و حتی نشانه های ضارب را داده اند . از جمله این که ضارب فردی جوان حدودا ۲۰ ساله و سفید رو با چشم هایی روشن بوده است. بنابراین نمی توان هر جریانی را روی این ماجرا سوارکرد. بعد از این که خبردار شدیم او را به بیمارستان ابن سینا برده اند به آنجا رفتیم و سه ساعتی بالای سرش بودیم.اما بعد از رفتن ما پلیس امنیت شهید علی موسوی را برد.”

شهین مهین فر، مجری باسابقه رادیو و تلویزیون و مادر امیرارشد تاجمیر، همزمان با دومین سالگرد عاشورای خونین تهران سکوتش را شکست و در مصاحبه با “روز” گفت که فرزندش راه خود را انتخاب کرده بود: “او در تمام اعتراضات بعد از انتخابات همراه و همپای مردم بود و با شرافت و سربلندی جان داد”. او بر این باور است که یک امیر داده و هزاران امیر گرفته است.

امیر ارشد تاجمیر، روز عاشورای سال ۸۸ در جریان اعتراضات مردمی به انتخابات مخدوش ۲۲ خرداد، جان باخت. خانواده او تاکنون سکوت اختیار کرده بودند، اما مادرش همزمان با دومین سالگرد عاشورای خونین تهران تصریح می کند که فرزندش زیر ماشین نیروی انتظامی له شده است.

او توضیح داد که فرزندش برای نجات دو دختر جوان از دست ماموران، جانش را با افتخار از دست داد: “به امیر گفتم نرو، گفت به خاطر وطنم میروم. گفتم تو وطن من هستی، گفت خودخواه نباش مادر، وطن تو امیر است اما وطن من ۷۰ میلیون ایرانی است و برای آنها میروم. او با این حرفش مرا شرمنده کرد و رفت و دیگر بازنگشت…”

در عاشورای ۸۸، بیش از ۹ نفر جان باختند و خیابان های تهران به خون نشست. شبنم سهرابی، شهرام فرج زاده، شاهرخ رحمانی و امیر ارشد تاجمیر زیر خودروهای نیروی انتظامی له شدند و مصطفی کریم بیگی، سید علی موسوی، محمدعلی راسخ نیا و مهدی فرهادی راد هدف گلوله قرار گرفتند و جان باختند. جهان بخت پازوکی دیگر جان باخته این روز است که تاکنون عکس یا جزئیاتی از نحوه جان باختن او منتشر نشده است.

یک امیر دادم، هزاران امیر گرفتم

شهین مهین فر، مادر امیرارشد تاجمیر می گوید که به فرزندش افتخار میکند.

او سکوتش را بعد از دوسال با گله از رسانه ها می شکند و می گوید: “شنیدم که تلویزیون های خارج از کشور، نام فرزند مرا حذف کرده اند؛ فیلم شهادت فرزندم را پخش می کنند و نام عزیز دیگری را می گویند، آن عزیز نیز، عزیز من و جگرگوشه من است اما بنویسید و لطفا تصحیح کنید آن کسی که در فیلم ماشین نیروی انتظامی از رویش سه بار می گذرد و له اش میکند امیرارشد من است.”

مادر امیرارشد تاجمیر می افزاید: “امیرارشد همان جوانی است که برای نجات دو هموطنش رفت اما جانش را گرفتند. دو دختر را گرفته بودند و به شدت می زدند؛ بعدها یکی از دختران آمد سرخاک امیرارشد و همه را برای من تعریف کرد… آنها را می زدند و مردم هو میکردند، امیرارشد فریاد زده که هو کردن شما دردی دوا نمی کند نجاتشان بدهید و خود جلو میرود و یکی از ماموران را هل میدهد مردم هم می آیند که کمک کنند و نجات دهند اما ماموران می ریزند؛نمیدانم بچه من چقدر باتوم خورد، نمیدانم چقدر کتک خورد اما از پشت، ماشین نیروی انتظامی با سرعت به او می زند و او را می اندازد و همان موقع یک ماشین دیگر که آن هم مال نیروی انتظامی بود و همان جا پارک کرده بود می آید و از روی امیرارشد من سه بار رد می شود. خواهش میکنم بنویسید تا تصحیح شود همان طور که روز اول پخش کرده و اعلام کردند این امیرارشد تاجمیر فرزند شهین مهین فر است.”

خانم مهین فر می گوید که هرگز تصور چنین مساله ای را نداشته: “نهایت او را بازداشت میکردند، می گرفتند و می بردند ولی کشتند، بدجور کشتند، سه بار امیرارشد مرا کشتند، سه بار از روی او رد شدند و هیکل نازنین بچه ام به وسیله ماشین نیروی انتظامی اول خورد شد ولی او هنوز زنده بوده و سه بار او را کشتند…. نمیدانم نام این را چه باید گذاشت هیچ اسمی پیدا نمیکنم؛ من برای حیوان هم شرافت قائلم و معتقدم حیوان هم شرافت دارد اما…”

از او درباره حضور فرزندش در اعتراضات می پرسم؛ می گوید: “امیرارشد راهش را خودش انتخاب کرده بود؛ او خودش رفت، در تمام اعتراضات همپای مردم حضور داشت و من سرم بالاست و به وجودش افتخار میکنم، خوشحالم که شرافتمندانه جوانی ایران دوست و ایرانی دوست تحویل جامعه دادم که اگر من، مادر خوبی نبودم اما فرزندم سرم را بلند کرد، او مرا سربلند کرد اما کمرم شکست. فرزند من خودش رفت و با شجاعت؛ اومیدانست که در نهایت بازداشت اش میکنند و شکنجه است؛ اما رفت و کشته شد در حالیکه فریاد میزد اینها ناموس ما و هم وطن ما هستند….”

به چه کسی شکایت کنیم؟

مادر امیر ارشد تاجمیر سپس می گوید که اوتاکنون شکایتی نکرده و توضیح میدهد: “به من خرده می گیرند که چرا شکایت نمیکنی؟ آخر من به چه کسی شکایت کنم؟ این همه آدم شکایت کردند به کجا رسید؟ من هم یک مادرم مثل همه مادران دیگر که دلشان سوخته و جگرشان تکه تکه است؛ آخر فقط امیر من که نبود؛ مگر امیر فقط فرزند من بود؟ نه، مصطفی هم فرزند من بود، ندا، سهراب و همه جگرگوشه گان ما که در خون خود غلتیدند فرزندان من بودند و من به همه آنها افتخار میکنم که برای آزادی جان دادند. جرم آنها فقط بی گناهی بود و شما هم گریه نکنید چون من دو سال است دارم گریه میکنم هیچ نتیجه ای نگرفته ام بچه من برنگشت او دیگر برنمیگردد بچه های دیگر من دیگر برنمیگردند…”

او می افزاید: “هرچند دیگر آدم سالمی نیستم و مرده متحرکم اما چه کنم؟ به چه کسی پناه ببرم که داد بستاند و بگویم که ۲۵ سال شب تا صبح جان کندم و زحمت کشیدم تا امیرارشد من زندگی کند. ۲۵ سال شب ها نخوابیدم تا امیرارشد من بخوابد… کسی هست که بفهمد؟ با همه این دردها اما تا این ساعت نمیدانم چرا نتوانسته ام حتی قاتلان بچه ام را نفرین کنم. نه اینکه بلد نباشم اما دلم اجازه نمیدهد آخر بچه های قاتلان بچه من هم بچه های من هستند آنها که گناهی ندارند اما شرمنده ام از اینکه آدم هایی در مملکت ما زندگی میکنند که سه بار با ماشین از روی یک جوان ۲۵ ساله رد می شوند و او را له می کنند فقط به جرم انسان دوستی، و شرف هم ندارند و می گویند که صحنه سازی بوده و… شما بگویید آخر من به چه کسی پناه ببرم؟ آیا شب راحت سر بر بالین میگذارند؟”

سکوت من از ترس نیست

مادر امیرارشد تاجمیر می گوید که سکوت دوساله او و خانواده اش از ترس نبوده است:

“می گویند که ما از ترس سکوت کردیم و حرف نزدیم. اما خواهش میکنم بنویسید و بگویید که سکوت مرا به حساب ترس نگذارید؛ من از هیچی نمی ترسم، من دیگر زنده نیستم، مرده متحرکی هستم که زندگی ام مثل هر پدر و مادری بچه هایم بوده اند آرزوهایی داشتم، نه پولدار بودم نه پدر یا شوهر پولدار داشتم سالیان سال زحمت کشیدم که انسانی سالم تحویل جامعه بدهم؛ اکنون برای من چه مانده که بترسم؟ الان هم میدانم که تلفنم کنترل می شود اما می گویم که از ترس، سکوت نکردم بلکه نمیخواهم یک امیرارشد دیگر از دست بدهم نمیخواهم یک مادر دیگر داغدار شود”.

خانم مهین فر به بازداشت تعدادی از مادران عزادار در سالگرد تولد فرزندش در بهشت زهرا اشاره می کند و می گوید: “باور می کنید من دیگر حتی سر خاک بچه ام هم نمی روم. میدانید چرا؟ به خاطر اینکه اگر بروم ممکن است باز لباس شخصی و پلیس و… بریزند و باز مشکلی برای کسی پیش بیاید. نمی روم و می ترسم برای جوان دیگری مشکلی پیش آید یا مادر دیگری داغدار شود. آن موقع من چه جوابی دارم بدهم؟ جوان های دیگر وطنم هم، فرزندان من هستند؛من نمیخواهم برای هیچ کسی مشکلی پیش بیاید. من که توانی ندارم یک پیرزن ۶۳ ساله هستم که توان حضور درجمع را هم دیگر ندارم؛ سر خاک بچه ام نمی روم و گاهی اما مثل دزدها می روم و مثل دزدها برمیگردم بدون اینکه کسی بفهمد.”

۱۴ آذرماه سال گذشته خانواده امیرارشد، مراسم تولدش را بر مزار او برگزار کردند اما ماموران امنیتی با هجوم بر سر مزار امیرارشد، مادر سهراب اعرابی، مادر رامین رمضانی و مادر و خواهر مصطفی کریم بیگی را بازداشت و بعد از بازجویی چند ساعته در همان محل آزاد و پدر رامین رمضانی و دو تن از مادران عزادار را به بازپرسی شهر ری منتقل و برای آنها قرار بازداشت صادر کردند. آنها پس از ماهها بازجویی و زندانی در سلول های انفرادی بند ۲۰۹ اوین، با قرار وثیقه آزاد شدند.

مادر امیرارشد تاجمیر سپس می گوید: “من و پدر پیر امیر به او افتخار میکنیم که برای نجات دو انسان خود را به کشتن داد اما آرزو میکنیم هیچ پدر و مادری، حتی دشمنان و قاتلان فرزند و فرزندان ما، داغ جوان هایشان را نبینند. این را با تمام وجودم می گویم؛ آخر میدانم داغ فرزند، داغ جگر گوشه یعنی چی؟ من کشیدم اما برای دشمن ام هم نمی خواهم، امیر از بطن من جدا شد، شیره جان مرا خورد. او رفت اما این روزها هر جوانی ما را می بیند خود را امیرارشد ما معرفی میکند من دیگر چه میخواهم؟ یک امیر دادم هزاران امیر گرفتم. قاتلان امیر من خود نمی دانند چه کردند اما من میدانم بچه ام چه کرد، می دانم جوانمردم چه کرد و دو سال است سرم بالاست؛ ۶ دی می شود دو سال و من سرم بالاست اما می توانی کاری کنی که کمر شکسته ام راست شود؟ می توانی کمکم کنی قد راست کنم؟ هنوز صدای امیر در گوشم است که شب یلدا توی گوشم گفت عاشقتم؛ یعنی میخواست با من خداحافظی کند و من نمیدانستم؟”

خانم مهین فر سرانجام می پرسد: “جرم بچه های ما چه بود جز خواستن آزادی و امنیت برای هموطنانشان که با آنها چنین کردند؟ دو سال گذشته ولی هر لحظه برایم زنده می شود و هر لحظه جلو چشمم بچه ام را می کشند و من هیچ کاری نمیتوانم بکنم. اما تنها من که نیستم همه مادران مثل من کشیدند و می کشند مگر مادر ندا نکشید این دردها را؟ مادر مصطفی، مادر سهراب و سایر عزیزان ما مگر نکشیدند این دردها را؟ من هم مثل آنها. فقط گاهی می گویم خدا این ناله های مادران دلسوخته را نمی شنود؟ این همه سال، ناله ها و نفرین های مادران را نمی شنود؟ کجاست آن خدای عادلی که به ما یاد داده بودند؟…”

منبع: روزآنلاین/ مصاحبه از: فرشته قاضی

این همان جوانی است که در روز عاشورا به ناجوانمردانه ترین حالت ممکن کشته شد و جانش را به نسل جوان ایران هدیه کرد . شاید کمتر کسی باشد که نداند و ندیده باشد که او را با ماشین هایشان زیر گرفتند فقط به خاطر یک اعتراض ...

کلمه: امروز اولین دوشنبه ی آذرماه است، موعد اولین روزه ی سیاسی سبزها برای اعتراض به حبس خانگی موسوی، کروبی، رهنورد و صدها زندانی سیاسی دیگر.

سید مصطفی تاج زاده، زندانی سیاسی نام آشنا و خوش آوازه، که پیشنهاد دوشنبه های اعتراض را با هدف ازسرگیری فعالیت های عمومی جنبش سبز مطرح کرده، پیشنهاد نامگذاری هر یک از این روزها به نام یکی از شهدای جنبش سبز را نیز مطرح کرده و دوشنبه ۷ آذر را نیز به عنوان ندا آقاسلطان نامگذاری کرده است.

امروز روز ندا آقاسلطان است؛ شهید نام آشنای جنبش سبز که صدای این جنبش ملی ایرانیان را در هشتمین روز پس از کودتای انتخاباتی ۲۲ خرداد به گوش جهانیان رساند، بدون آنکه صدایی از او به گوش کسی برسد. شهیدی که شهرتش جهانی شد و شهرت سبزها را جهانی کرد، نه با فریاد و نه حتی با قلم؛ تنها با یک نگاه.

نگاه آخر ندا، آنچنان آتشی بر دل ایرانیان و جان جهانیان افکند که بی تردید می توان گفت افکار عمومی جهان اگر چند نماد از جنبش سبز ایران در خاطر داشته باشد، یکی از آنها و شاید مهمترین آنها، ندا آقاسلطان است: سکوت او، تصویر لحظه ی آخر حیات او و نگاه مات او؛ و هنوز که هنوز است، نام او مایه ی ننگ قاتلان و غاصبان، دستمایه ی سرزنش جاعلان و دروغ پردازان، و جانمایه ی پاکی اعتراضات ایرانیان است.

از شما همراهان خوب کلمه می خواهیم امروز و در همین صفحه از ندا و برای ندا بنویسید. از سی خرداد ۸۸، از آنچه از تصاویر و بازتاب های شهادت او به خاطر دارید، از ۸۹۰ روزی که می گذرد و دیگر او در بین ما نیست، و از هرآنچه به نام ندا و برای جنبش سبز در ذهن و قلم شما می گذرد.

دکتر زهرا رهنورد در اولین سالگرد شهادت ندا آقاسلطان و جمعی دیگر از هموطنان در سی‌ام خرداد، بیانیه‌ای صادر کرد که بازخوانی آن در دهمین ماه حصر رهنورد به همراه موسوی و کروبی، خالی از لطف نیست:

سی ام  خرداد، سالگرد یکی از باشکوه ترین حضورهای ملی و مردمی در تاریخ کشور ماست. سی ام خرداد، سالگرد غم بار شهادت زنان بیگناه، زنان سلحشور و آزادیخواه و زنان مقاوم است که جنبش سبز بی حضور آنان نمی توانست پایدار بماند. ندا آقا سلطان، شبنم سهرابی، ترانه موسوی از جمله شهدای زن جنبش هستند.

در چنین روزی بار دیگر، حاکمیت فعلی، به روی ملت و مردم سرزمین خود تیر گشود و جوانان و زنان ملت را به خاک و خون کشاند.

در طی یک سال از ۲۲ خرداد هشتاد و هشت تا امروز که سی ام خرداد هشتاد و نه است پیوسته زنان و جوانان و حتی میانسالان در معرض سخت‌ترین رنج‌ها، دغذغه ها، نگرانی‌ها، بازجویی‌ها و شکنجه ها بوده اند.

فهرست حضور زنان در جنبش سبز را می‌توان طبقه بندی کرد:

- حضور فعال و شجاعانه زنان در سطح خیابان‌ها و حتی در مواردی به عنوان پیش‌گام و یا حامی مبارزان.

- حضور سلحشورانه و مقاومت مدارانه زنان در زندان‌ها و مقاومت، در برابر شکنجه ها و اعتراف گیری‌ها. (زنانی چون شیوا نظر آهاری، بهاره هدایت، آذر منصوری، مهدیه گلرو، عاطفه نبوی و..)

- حضور با هویتی چون روزنامه نگاران، معلمان، کارگران،  فعالان حقوق بشر و هنرمندان و حضوری سخت تر از هر حضور، در مقام مادرانی که در سوگ فرزندان شان در فستیوال‌های غم و اندوه گورستان‌ها، لکه ننگی بر سیمای حاکمیت فعلی نشاندند.

مادرانی که هر روز پشت در زندان‌ها آزادی دختران و پسران زندانی خود را مطالبه می کنند و البته همسران زندانیان  سیاسی. آنان که مرد خانواده را در کنار خود نمی‌بینند و با همه این مشکلات  دندان بر جگر نهاده اند تا مبادا خون دل دردمندشان، آبروی سلحشوریشان را نزداید.

اینک با سه مخاطب مشکلات زنان مطرح می شود.

نخست روی سخن با جریان پرشکوه جنبش سبز است. موقعیت امروزی جنبش سبز مرهون پایداری زنان است که در کنار همسران و فرزندان خود و به عنوان جمعی از پیشتازان جنبش حضوری  بی بدیل داشته اند.

جنبش باید بداند تحقق آزادی و دمکراسی بدون زنان سر افراز و بدون محاسبه و اجرای مطالبات رفع تبعیض و خشونت که زنان پیوسته طالب  آن بوده اند ممکن نیست.

حاکمیت فعلی برای اینکه بحران‌های اقتصادی و بین المللی و فرهنگی و سیاسی را زیر نقاب قرار دهد، خشونت را همچنان طراحی و پی گیری می کند که دستگیری ها، حمله به بیوت علمای عظام، پر کردن زندان‌ها در این زمره اند. اما پیشنهاد می کنم به جای این گونه اقدامات آرامش و لطافت و عقلانیت را پیشه خود سازد و بدون هیچ قید و شرطی زندانیان را آزاد کند.

در این روند با آزادی زنان بدون هرگونه قید و شرط حسن نیت خود را ثابت کند و به خاطر داشته باشند که خودشان مادر، همسر و فرزند دارند و حداقل با شبیه سازی عاطفی و عقلانی  دست از سر زنان زندانی بردارند و آنها را به حال شکوهمند خود برگردانند.

سالیان متمادی است که زنان مطالبات خود را در چارچوب  مبارزه برای برابری، رفع تبعیض و رفع خشونت اعلام کرده اند. حاکمیت برای تحقق این اهداف، اقدامات اساسی را شروع  کند.

تعدد زوجات، حضانت، دیه و ده‌ها عنوان دیگر را که خوشبختانه علمای نو اندیش برای آنها راه حل  ارائه کرده اند، از مرحله تحقیق و پژوهش و فتوا به مرحله عمل در آورد و در جهت اصلاح فرهنگ و قوانین قیم  مابانه نسبت به زنان اقدام کند. از دخالت در زندگی خصوصی افراد به ویژه زنان خودداری کنند و در نهایت در روند رفع بحران و توسعه عقلانیت در کنار آزادی زندانیان سیاسی، برگزاری انتخابات آزاد، آزادی مطبوعات و رسانه ها، احترام به دمکراسی و اجرای قانون اساسی  را در همه بندها و بخش‌های آن وجهه همت خود قرار دهد.

پرونده میثم عبادی، از شهدای جنبش سبز برای بررسی دوباره به شعبه سوم دادسرای جنایی ارجاع شد.

به گزارش خبرنگار کلمه، این در حالی است که چندی پیش وقتی اصغر عبادی پدر میثم، جوانترین شهید جنبش سبز برای پیگیری این پرونده به دادگاه مراجعه کرد قاضی پرونده به او اعلام کرد که این پرونده برای همیشه مختومه شده است. اما با پی گیری های دوباره خانواده و گرفتن وکیل جدید برای پرونده مجددا این پرونده قضایی بررسی خواهد شد. نسرین ستوده، وکیل قبلی این خانواده نیز مدتهاست در زندان اوین به سر می برد.

میثم عبادی، جوان ترین شهید جنبش سبز، ۲۴ خردادماه سال ۸۸ در یکی از تجمعات اعتراضی پس از انتخابات به شهادت رسید. میثم کارگری بود که برای کمک به خانواده اش از چهارده سالگی در یک کارگاه خیاطی کار می کرد.

این روزها اما خانواده میثم عبادی، میثم کوچک را در میان خود دارند. میثم فرزند خواهر این شهید جنبش سبز است که سه ماهی است چشم به جهان گشوده و اسم میثم را بر او نهاده اند .

هر چند اصغر عبادی با بغض می گوید هنوز نمی تواند این کودک را با این اسم صدا بزند و قلبش از شنیدن این نام درد می گیرد، اما میثم کوچک از همان ابتدای تولد مچ بند سبز بر دستانش دارد و وجودش این خانواده را دلگرم می کند .

اصغر عبادی می گوید: با دیدن این کودک و دستبند سبزش می دانم که راه سبز امید ادامه دارد. این کودک راه میثم و میثم ها را ادامه می دهد و نمی گذارد خون این جوانان به ناحق پایمال شود.

او برای چندمین بار از همه مسوولان قضایی جمهوری اسلامی می خواهد تا قاتل میثم را معرفی و مجازات کنند.

عزیز دانشور آسا، برادر شهید کیانوش آسا از جانباختگان حوادث پس از انتخابات سال ٨٨ روز گذشته بدستور دادستان کرمانشاه بازداشت و هم اکنون در اطلاعات سپاه نگهداری می شود این در حالی است که هنوز از اتهام او اطلاعی در دست نیست.

خانواده شهید آسا با تایید خبر بازداشت عزیز دانشور آسا به جرس می گویند: “روز جمعه عده ای به منزل ما مراجعه می کنند و کارتی نشان می دهند که از طرف اطلاعات سپاه هستند و عزیز را برای پاره ای از توضیحات احضار می کنند. عزیز هم ساعت نه صبح رفت و دیگر به خانه بازنگشت ما هر چه برای پیگیری مراجعه کردیم تا آخر شب جواب سربالا می دادند و می گفتند اینجا نیست و آنجا نیست، بروید آنجا و بروید اینجا و تا ساعت یازده شب اینور و آنور می دویدیم…تا اینکه امروز صبح از طریق کسی جایی را برای پیگیری به ما نشان دادند و ما رفتیم و با مسئولی که دستور بازداشت عزیز را صادر کرده بود صحبت کردیم و گفتند که در اطلاعات سپاه نبی اکرم نگهداری می شود.”

خانواده آسا در ادامه می افزاید: “در پاسخ علت بازداشت و نگهداری عزیز هم به ما گفتند دادستان دستور بازداشتش را صادر کرده و باید در اینجا بماند و به دادگاه بفرستیم تا مراحل قانونی طی شود. امروز ظهر هم در دادگاه و منتظر هستیم. امروز خود عزیز را هم در سالن دادگاه دیدیم و قاضی دوباره او را به اطلاعات سپاه فرستاد. فقط فرصت کرد بگوید که دیشب در اطلاعات سپاه نگهداری شده نه نیروی انتظامی و دادستانی کرمانشاه دستور بازداشتش را صادر کرده و در دادگاه هم یکسری سوالاتی را از او پرسیده اند. هنوز از اتهامی که به او زده اند خبری نداریم و چون دیروز هم ایشان را بازداشت کردند فرصتی نبود تا برای وکیل اقدام کنیم. خود عزیز هم با پای خودش رفت آنجا و اصلا فکر نمی کرد او را نگه دارند و می گفت چند تا سوال می پرسند و برمی گردم.”

کیانوش آسا دانشجوی سال آخر رشته ی مهندسی شیمی در مقطع کارشناسی ارشد و از نخبگان دانشگاه علم و صنعت ایران، کرد و از اقلیّت‌های مذهبی بود که در جریان تظاهرات میلیونی و مسالمت‌آمیز دوشنبه ۲۵ خرداد در میدان آزادی، مورد اصابت گلوله قرار گرفت. اعضای خانواده این شهید جنبش سبز از زمان شهادت فرزندشان تاکنون تحت انواع فشارها قرار گرفته اند.

عزیز دانشور آسا برادر کیانوش آسا که از فعالان مدنی کرمانشاه و دبیر جبهه‌ی سبز کرمانشاه است، بارها احضار شده و چند ساعتی مورد بازجویی قرار گرفته است اما این اولین باری است که بعد از احضار بازداشت و زندانی شده است.

خانواده آسا با اشاره به اینکه این اولین احضار عزیز نبوده است ادامه می دهد: “عزیز پیش از این هم چندین بار احضار شده بود اما بعد از چند ساعت پرسش و پاسخ با ضمانت و تعهدی آزاد می شد و بر می گشت. اما تا به حال سابقه نداشته که این مدت نگهش دارند. معمولا ما هر زمان که برای کیانوش مراسم داشتیم احضار می شده و به او می گفتند مردم را سر مزار جمع می کنید و باعث شلوغی شده اید و از همین حرفهایی که به همه می زنند که احساسات مردم را تحریک می کنید و تجمع ایجاد می کنید و از این حرفها…. اما امروز علت احضار عزیز را نمی دانیم که ظاهرا حول و حوش همین مسایل است. متاسفانه بعد از شهادت کیانوش خیلی مسایل برای خانواده پیش آمده است که به موقع به آن پرداخته خواهد شد.”

گفتنی است کیانوش آسا در جریان تظاهرات روز دوشنبه ۲۵ خرداد ۱۳۸۸ در میدان آزادی تهران ناپدید و روز ۳ تیر ماه ۱۳۸۸ در سردخانهٔ پزشکی قانونی توسط خانواده‌اش شناسایی می شود که در اثر اصابت دو گلوله کشته شده‌ بود. اما پیگیری های خانواده شهید آسا در خصوص علت دقیق مرگ وی و آشکار شدن ابهامات آن و شناسایی مجرمین هیچگاه به نتیجه نرسید تا جاییکه حتی روی پرونده کیانوش در بیمارستان، مهر محرمانه خورده و به خانواده اش هیچ پاسخی نداده اند.

مادر قاسم شعله سعدی، زندانی سیاسی، حقوقدان، استاد دانشگاه و نماینده پیشین مجلس، در نامه ای خطاب به آیت الله خامنه ای، مقام رهبری، از وضعیت این روزهای فرزند دربندش می گوید.

او که مادر شهید اصغر شعله سعدی است و خواسته است نامه اش با همین عنوان منتشر شود، در نامه اش تاکید می کند که هیچ تقاضایی برای آزادی فرزندش ندارد و تنها می خواهد از بالاترین مقام کشور بپرسد که جرم فرزندش چیست.

دکتر قاسم شعله سعدی اکنون در بند ۳۵۰ زندان اوین نگهداری می شود و شرایط جسمانی بسیار نامناسبی دارد؛ تا جایی که پزشکان زندان هم تشخیص داده اند که بدن وی بیش از این تحمل زندان را ندارد.

مادر این زندانی سیاسی در بخشی از نامه اش با تاکید بر اینکه پسرش اهل هیچ زد و بند مالی و اقتصادی نبوده و حتی در ۲ دوره نمایندگی مجلس، حقوق ماهانه خود را هم نگرفته است؛ درباره او خطاب به رهبری می نویسد: کسی که در نامه ده سال پیش خود به شما تذکر داد که اگر حکم سرپرستی آقای رفیق دوست را در حالی که هنوز مدت ماموریت وی تمام نشده بود و در بحبوحه رسیدگی به پرونده اختلاس ۱۲۳ میلیارد تومانی تمدید نمی کردید، این امر به عنوان حمایت از او و چراغ سبز به این امور تفسیر نمی شد.

وی همچنین در بخش دیگری از این نامه آورده است: «اگر دستگاه های مملکتی شما دچار فساد شده اند علت آن را در قوه قضاییه خود جست و جو کنید که قانون در آن بی ارزش شده و تابع مقامات امنیتی شما شده است که به جای انجام وظیفه قانونی مبنی بر دفاع از حقوق و آزادی افراد، به دستگاه سرکوب آزادی تبدیل شده است، دستگاهی برای سرکوب آزادی خواهان.»

متن این نامه که برای انتشار در اختیار کلمه قرار گرفته، در ادامه می آید:

حضرت آیت الله خامنه ای

در آغاز نامه ام به جناب عالی اطمینان می دهم که هیچ تقاضایی از شما برای آزادی فرزندم دکتر قاسم شعله سعدی ندارم. او صاحب نظری صاحب نام و اندیشمندی شناخته شده است که زندگی خود و خانواده اش را در راه دفاع از حقوق ملت ایران در کف گرفته است و کار او هم تازگی ندارد. او مدتها در دادگاه های بین المللی از حقوق ملت دفاع کرده، قریب سه دهه به عنوان استاد دانشگاه به تربیت سیاستمداران و حقوقدانان پرداخته و به مملکت خود خدمت کرده و گاهی با ارائه تحلیل های دقیق سیاسی، از وقوع فاجعه در کشور جلوگیری کرده و در راستای ایفای مسئولیت ملی تا مرز ترور شدن توسط عوامل خودسر پیش رفته؛ همان محافلی که روشنفکران کشور را در پروژه قتل های زنجیره ای به خاک و خون کشیدند. اما او با علم و اطلاع کامل از عواقب اقدامات خود، راه خویش را انتخاب کرده و من به انتخاب او احترام می گذارم. همان طور که به انتخاب فرزند دیگرم شهید اصغر شعله سعدی که داوطلبانه به جبهه رفت و شهید شد، احترام گذاشته و می گذارم. اما به عنوان کسی که یک شهید و دو استاد دانشگاه، سه حقوقدان و دو دبیر آمورش و پروش به این کشور تقدیم کرده ام و به عنوان کسی که با داشتن سه فرزند حقوقدان و عروس حقوقدان و نوه های حقوقدان با مسائل حقوقی اندکی آشنایی یافته ام و بدون تقاضایی نه تنها در مورد پایان یافتن غیر قانونی فرزندم بلکه بدون تقاضایی در مورد مرخصی درمانی وی که وخامت وضع سلامتی وی بنا به نظر پزشک متخصص زندان و پزشکی قانونی تایید شده است، تا آنجا که آنها نظر به عدم تحمل کیفر برای او داده اند، فقط می خواهم بدانم جرم فرزندم چیست؟ این حق یک مادر نیست که جرم فرزندش را بداند؟

من ۸۶ سال عمر دارم و تاکنون تخلفی از وی ندیده ام و می خواهم بدانم وی اکنون به چه جرمی به اسارت شما درآمده است. تا آنجا که من می دانم، پسرم اهل هیچ زد و بند مالی و اقتصادی نبوده و حتی در ۲ دوره نمایندگی مجلس حقوق ماهانه خود را هم نگرفته است. کسی که در نامه ده سال پیش شما خود به شما تذکر داد که اگر حکم سرپرستی آقای رفیق دوست را در حالی که هنوز مدت ماموریت وی تمام نشده بود و در بحبوحه رسیدگی به پرونده اختلاس ۱۲۳ میلیارد تومانی تمدید نمی کردید، این امر به عنوان حمایت از او و چراغ سبز به این امور تفسیر نمی شد. راستی اگر به جای زندانی کردن پسرم به این هشدارها توجه کرده بودید، امروز شاهد رسوایی و فساد مالی بزرگ سه میلیارد تومانی بودید که بعضی از مقامات کلیدی را در مظان اتهام قرار داده است؟ که البته مسلما این تنها رسوایی نبوده و نیست.

تا آنجا که من می دانم پسرم عضو هیچ حزب و گروه سیاسی هم نیست تا بتوان او را به تبانی و اجتماع متهم کرد. او سیاستمداری مستقل و حقوقدانی سرشناس است و هیچ جریان سیاسی از تیغ نقدهای بی طرفانه او مصون نبوده است و این محکم ترین دلیل استقلال اوست.

دکتر شعله سعدی طی نامه مورخ آذر ماه ۸۱ نسبت به سرنوشت صدام حسین به شما هشدار داد و گفت نه تنها صدام خود را در معرض تعقیب بی المللی و مشکلات پیچیده قرار داد بلکه کشور و ملت خود را در معرض جنگهای ویرانگر قرار داده است و چهار ماه بعد از آن هنوز صدام بر سر قدرت بود و شما دیدید که هشدار دکتر شعله سعدی و پیش بینی او تحقق یافت، ولی به جای تقدیر از وی، او را زندانی و شکنجه کردند.

او در مورد روسیه هم به شما هشدار داد و گفت روسیه متحد مورد اطمینانی نیست و شما دیدید بعد از سالها اعطاء امتیازات به آنها، حتی احمدی نژاد نتوانست ناخشنودی خود را از سیاستهای روسیه کتمان کند. ولی فرزند من به خاطر این هشدارها زندانی و شکنجه شد.

حضرت آیت الله

من شهید نداده ام که مقامات قضایی و امنیتی خودسرانه و آشکارا قانون را نقض کنند. همانطور که گفتم، مادر خانواده ای هستم که حقوقدانان متعددی را پرورده است و با قانون اندکی آشنایی دارم، حکم محکومیت دکتر شعله سعدی که به جرم نوشتن نامه در ده سال قبل به شما محکوم شد هم مشمول مرور زمان است و هم توسط رییس وقت قوه قضاییه شما خلاف بین شرع تشخیص داده شده است و دستور توقف اجرای آن را داده است. ولی این حکم منقوض و مشمول مرور زمان که مطلقا قابلیت اجرا ندارد، اکنون توسط دستگاه قضایی شما به طور کاملا غیر قانونی در حال اجرا است.

حضرت آیت الله

دکتر شعله سعدی صرفا به جرم اظهار نظر در حوزه تخصصی خود و ارایه نظرات علمی بی طرفانه مجددا توسط شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب محاکمه و نه تنها به زندان محکوم شد، بلکه به تهدیدهای مقامات امنیتی که شرط ادامه شغل معلمی دانشگاه تهران و وکالت دادگستری را قطع مصاحبه های او اعلام کرده بودند و به دلیل غیر قانونی بودن، این شرط مورد اجابت او واقع نشد اما قاضی ماذون شما به موجب این حکم، او را به ده سال محرومیت از تدریس در دانشگاه و ده سال محرومیت از وکالت نیز محکوم کرد.

حضرت آیت الله

نه تنها دکتر شعله سعدی صرفا به خاطر مصاحبه هایش توسط شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب محکوم شد، بلکه مجددا و صرفا به خاطر همان مصاحبه ها که یک بار مورد محاکمه قرار گرفت، تحت تعقیب واقع شده و پرونده دیگری به همان بهانه علیه وی گشودند و وقتی که بازپرس مساله را مشمول امر مختومه دانست و نظر به عدم تعقیب مجدد داد، پرونده را از بازپرس گرفته اند و به دادیار داده اند که منجر به محکومیت حداکثری مجدد وی شد؛ آن هم به اتهام توهین به شما.

حضرت آیت الله

شما از یک طرف دعوت به ارزیابی بی طرفانه توسط صاحبنظران می کنید و حتی ادعا می کنید که باید انتقادهای گزنده را هم تحمل کرد و برای تشکیل کرسی های آزاد اندیشی و ایجاد گفتمان آزاد فراخوان می دهید و از طرف دیگر عوامل شما از گل نازکتر [گفتن] به شما را تحمل نمی کنند و نه تنها به بهانه اظهار نظر اندیشمندان را بازداشت و محکوم می کنند، بلکه به یک بار محکومیت آنها هم رضایت نمی دهند و اکتفا نمی کنند و برای یک اظهار نظر، محکومیت های متعدد می دهند. این دوگانگی را چگونه می توان درک کرد؟

آیا ما شهید داده ایم که از گل نازکتر گفتن به شما، موجب محکومیت حداکثری و مکرر فرزندان مان شود؛ آن هم علی رغم شایعات مبنی بر منع محکومیت افراد به اتهام توهین به شما؟

حضرت آیت الله

اگر دستگاه های مملکتی شما دچار فساد شده اند، علت آن را در قوه قضاییه خود جست و جو کنید که قانون در آن بی ارزش شده و تابع مقامات امنیتی شما شده است که به جای انجام وظیفه قانونی مبنی بر دفاع از حقوق و آزادی افراد، به دستگاه سرکوب آزادی تبدیل شده است، دستگاهی برای سرکوب آزادی خواهان.

حضرت آیت الله! من ۸۶ سال دارم و خیلی چیزها دیده ام. روزی شاه هم گفت صدای انقلاب ملت را شنیده، ولی دیر شده بود. امروز دوست شما، بشار اسد، هرچه عفو عمومی اعلام می کند و وعده اصلاحات می دهد، مؤثر نمی افتد و هرچه سرکوب می کند نیز موثر نمی افتد، زیرا زمان را از دست داده و دیر شده است.

حضرت آیت الله! شما هم دارید زمان را از دست می دهید. فردا دیر است.

مادر شهید اصغر شعله سعدی و قاسم شعله سعدی، زندانی سیاسی

 جرس: هاجر رستمی مطلق، مادر ندا آقا سلطان در مورد سخنان اخیر محمود احمدی نژاد گفت: آقای احمدی نژاد هر چه می خواهند بگویند هیچ اهمیتی ندارد؛ مردم ایران و جهان می دانند چه کسی ندا را کشت. 

 

محمود احمدی نژاد در مصاحبه با روزنامه نیویورک تایمزصحنه جان باختن ندا آقا سلطان را نمایشی و شبکه بی بی سی را کارگردان این صحنه نمایش خوانده  و ادعا کرده است که "ما اسنادی داریم که نشان می دهد او بعدا کشته شده و بی بی سی کارگردانی می کرده است. 

ندا آقاسلطان، 30 خرداد سال 88 و تنها 8 روز پس از انتخابات ریاست جمهوری، بر اثر اصابت گلوله جان باخت و به نماد جنبش اعتراضی مردم ایران تبدیل شد. فیلم لحظه جان باختن او در جریان سرکوب اعتراضات مردمی، به نوشته "تایم"، به عنوان پربیننده‌ترین لحظه مرگ یک انسان در تاریخ بشریت ثبت شد؛ لحظه ای که چشم های بازاین دختر جوان در واپسین لحظه زندگی، چشم های بسته جهانیان را به وقایع ایران گشود.

 مادر ندا آقاسلطان دررابطه با اظهارات احمدی نژاد به روز آنلاین گفته است با دیدن مصاحبه احمدی نژاد خیلی خندیدم. خودشان هم هیچ جوابی ندارند بدهند، هر روز قصه جدیدی می بافند.

اومی گوید: بعد از دو سال و سه ماه وقتی چنین می گویند من چه باید بگویم؟ کسی که اینجا به داد ما نمی رسد. به چه کسی بگویم؟ این همه حرف زدم صحبت کردم در فیلم و مصاحبه و... چه کسی به داد ما میرسد؟

مادر ندا آقاسلطان می افزاید: یک مقام رسمی می رود امریکا و می گوید ناراحت شدم و بی بی سی کشته و نمایش بوده و... من هم فقط می خندم به حرف های این آقا. مردم خوب میدانند چه کسی ندا را کشت. آقای احمدی نژاد سال اول که رفت عکس آن خانم مصری را بالا برد و وقتی از ندا پرسیدند او از آن خانم مصری حرف زد. سال گذشته هم که انطور حرف زد و گفت همه آزاد هستند و... امسال هم که چنین می گوید. هر سال می رود و یک چیزهایی می گوید خب چه باید بگویم؟ بروم به او بگویم اخر تو رئیس دولت هستی وجدان داری؟ چگونه به خود اجازه میدهی بگویی ساختگی بوده و... اما این هم فایده ای ندارد.

او سپس با اشاره به لحظه جان باختن فرزندش که مردم جهان به نظاره نشستند می گوید: مهم این است که مردم ایران و مردم جهان میدانند قضیه چیست و چه اتفاقی افتاده. حال اینها هر چه میخواهند بگویند. برای من مهم مردم هستند که بعد از دو سال و سه ماه همچنان پشتیبان ما هستند و تنهایمان نگذاشته اند.من همیشه قدردان محبت های همه مردم هستم؛مهم این است که بعد دو سال مردم همچنان می آیند و دلگرمی میدهند حال احمدی نژاد هر چه میخواهد بگوید کسی که باور نمیکند.

خانم رستمی مطلق در عین حال با خنده می گوید به هر حال دستشان هم درد نکند بعد از دو سال و سه ماه حداقل یک قاتلی معرفی کردند اما خودشان هم خوب میدانند که ندا را چه کسی کشت.

... سلاح سرد او برابر تفنگ های آن سپاه

به جز نماد سبز او چه بود؟

گناه او در آن دمی که خون گرم او

به روی آن سلاح سرد ریخت

به جز سکوتی از گلوی داغ دیده اش چه بود؟ ...

..............................​............

یار سبز

... بر تو سخت نیست که با یک نفس کوتاه

بی زحمت و بی صدا

جان من بستانی، اما ؛

اما ؛

پرواز مرا ... تو نمی توانی ...

........................................​.............

یار سبز

... دیشب سرت به روی دار

دار و ندار این شب پست را به باد داد

وقتی که چون خورشید در هاله ای از خون طلوع کرد

وقتی که افشای راز نور را شروع کرد ...

........................................​............

یار سبز